Οι «απανταχού Μουνταδιανοί» νοσταλγοί

Ήμουν πολύ μικρή, περίπου έξι, όταν πρωτάκουσα τη λέξη «απανταχού». Είχα πάει με τους γονείς μου σε μια σύναξη των απανταχού Ξανθοχωριτών. ¨Ήταν το χωριό του παππού μου, του οποίου πολλοί κάτοικοι ήσαν μέτοικοι στην πρωτεύουσα. Οι συναντήσεις των «απανταχού» γίνονταν δύο με τρείς φορές το χρόνο, σε κάποια ταβέρνα, όπου με ένα μικρό αντίτιμο τρώγαμε και πίναμε. Κατόπιν οι μεγάλοι το ‘ριχναν στο χορό. Ταγκό στην αρχή, κάποιο βαλσάκι στα ενδιάμεσα και στη συνέχεια δημοτικά, για να θυμόμαστε τις ρίζες μας. Στην πορεία αποφάσισα να μην ξαναπάω σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις. Αλλά ακόμη κι αν ήθελα, δεν υπήρχαν πια μνήμες. Η πρωτεύουσα μας είχε χωνέψει όλους στα σπλάχνα της.

Να όμως που μετά από πολλά χρόνια η τύχη το ‘φερε να περνώ τα καλοκαίρια μου στην Τήνο. Σ’ ένα νησί σχεδόν ανέγγιχτο τουλάχιστον όσον αφορά στα 42 κατοικήσιμα χωριά του. Η Παναγιά βοήθησε, προστάτεψε αν θέλετε τον τόπο από τους κάθε λογής επιτήδειους, που αλλοίωσαν το χαρακτήρα των περισσοτέρων κυκλαδίτικων οικισμών από το ’70 κ εντεύθεν.

Ένα από αυτά τα χωριά «διαμαντάκια» είναι το Μουντάδο, που μοιάζει να κατρακυλά από τους πρόποδες του Κεγχροβουνίου μέχρι τη μικρή κατάφυτη ρεματιά. Ο αμαξιτός δρόμος που περνά στις παρυφές του χωριού δε βοηθάει να ανακαλύψεις τις ομορφιές του. Ο ανύποπτος τουρίστας προσπερνά, αλλά ο υποψιασμένος ταξιδιώτης κοντοστέκεται και ψάχνει. Κατεβαίνει το λιθόστρωτο, κι άμα έχει τα κότσια φτάνει μέχρι το τέλος.

Ιδιαίτερα από τις 26 Ιούλη και μέχρι τις 23 Αυγούστου 2015, έχει λόγο να κατέβει το καλντερίμι και τα παρακείμενα σοκάκια. Εκεί, θα ψηλαφίσει έργα τέχνης επτά καταξιωμένων καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες, που συνυπάρχουν αρμονικά με την αυθεντική κυκλαδίτικη λιθοδομή, το σωστά κατανεμημένο πράσινο, τους λουλουδιασμένους και μοσχοβολιστούς κήπους. Πόσοι στ’ αλήθεια γνωρίζουν ότι το χωριό έχει διαγράψει μια συνεχή πορεία δέκα και πλέον αιώνων ζωής;

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτό το μικρό τόπο, οι «απανταχού» φίλοι μας Μουνταδιανοί, έκαναν την έκπληξη! Στην προσπάθεια τους ν’ αναδείξουν τον τόπο τους, ενστερνίστηκαν την ιδέα των εξ’ Εσπερίας προερχομένων συντοπιτών τους για μια σύγχρονη, μικρή Biennale τέχνης, που εξελίσσεται μέσα στο φυσικό και ταυτόχρονα μαγικό περιβάλλον του χωριού. «Αποκάλυψη» την ονόμασαν. Λέξη οικουμενική, παγκόσμια. Σε παραπέμπει σε φωτεινά μονοπάτια, αλλά και σε σκοτεινούς λαβυρίνθους. Ο επισκέπτης καλείται να επιλέξει.

Μ’ ένα θερμό καλωσόρισμα οι Μουνταδιανοί μας υποδέχτηκαν με επικεφαλής τον δραστήριο πρόεδρο τους. Τα φιλέματα, με τα ντόπια καλούδια του νησιού, εν αφθονία όπως πάντα. Αλλά και οι ξένοι φίλοι -γνωστοί καλλιτέχνες στις πατρίδες τους- σεμνοί, φιλικοί, ευγνώμονες για την τιμή που τους έγινε.

Δεν θα κάνω κριτική στα έργα τέχνης που απολαύσαμε, είναι άλλοι αρμοδιότεροι εμού να το πράξουν. Θάθελα όμως να ευχηθώ στους απανταχού Μουνταδιανούς αλλά και στους απανταχού συνέλληνες, ιδιαίτερα των μικρών τόπων της πατρίδας μας, να κρατήσουν τον πολιτισμό ψηλά, αυτή τη δύσκολη εποχή.

Λέλα Σωτηροπούλου - Αβραμοπούλου