Με τον πιο λαμπρό τρόπο «εγκαινιάστηκε» την Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015, ημέρα της Αγίας Πελαγίας το «κάθισμα της Παναγίας» με την τοποθέτηση της Αγίας Εικόνας της Μεγαλόχαρης στο περίλαμπρο προσκυνητάρι της. Το έργο είναι ιδιοκτησίας του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Μουντάδου.
Γιατί να δημιουργηθεί το «κάθισμα της Παναγίας»; Κάθε χρόνο στις 23 Ιουλίου η Εικόνα της Μεγαλόχαρης μεταφέρεται από το Ναό της στη Χώρα της Τήνου, στο μοναστήρι της «Κυρίας των Αγγέλων» στο Κεχροβούνι, όπου παραμένει ολόκληρη την μέρα. Στον Ναό της Αγίας Πελαγίας γίνεται πανηγυρική Λειτουργία και Παράκληση. Γύρω στις 7.00 το απόγεμα, ο κλήρος και εκατοντάδες πιστοί που έχουν παρακολουθήσει τoν εσπερινό συνοδεύουν την Αγία Εικόνα στην πόλη με τα πόδια. Από όπου περνά η Εικόνα της Παναγίας, οι καμπάνες από όλες τις εκκλησίες και τα εξωκλήσια χτυπούν χαρμόσυνα εν είδει χαιρετισμού στη Χάρη της.
Οι κάτοικοι του χωριού Μουντάδου αλλά και της Καρυάς, συμμετέχοντας σε αυτή την χαρά, αυτή την ημέρα κάθε χρόνο το απόγευμα μαζεύονται στο σημείο που διασταυρώνεται ο κεντρικός δρόμος με τον δρόμο προς τα χωριά μας, στη θέση Δεράφια για να Τη συναντήσουν και εκεί να Την ασπαστούν και να Την προσκυνήσουν.
Έλεγε ο π. Ανάργυρος Σιγάλας «Όταν για πρώτη φορά ακολούθησα την ιερά πορεία προς τη Χώρα και με προσκάλεσαν να κρατήσω την Ιερά Εικόνα Της, αποφάσισα, όσο εξαρτάται από τις δυνάμεις μου, να μην χάνω κάθε χρόνο αυτή την ευλογία. Τα τελευταία λοιπόν 25 χρόνια περίπου, ανελλιπώς (με εξαίρεση μία χρονιά), με αξιώνει ο Θεός και η Μεγαλόχαρη να συμμετέχω στο πανηγύρι Της της 23ης Ιουλίου. Οι σεβαστοί και αγαπητοί μου ιερείς του νησιού μας π. Δωρόθεος (ο νυν Μητροπολίτης), π. Αντώνιος, π. Στυλιανός, π. Ιάκωβος, πάντα μου έκαναν την τιμή, να κρατάω στην αγκαλιά μου την Παναγία μας όταν πλησιάζουμε στον Μουντάδο και φτάνοντας στη διασταύρωση, έρχονταν οι συγχωριανοί μας και προσκυνούσαν τη Μητέρα μας.»
Για αρκετά χρόνια, νιώθαμε εκεί μία δυσφορία. Οι "υπεύθυνοι" της λιτανείας -όχι ιερείς- έδιναν εντολές για γρήγορο προσκύνημα μας. "Κάντε γρήγορα. Αργήσαμε. Βιαστείτε"!!
Έτσι λοιπόν στο «Σύνδεσμο των απανταχού εκ Μουντάδου Τήνου καταγομένων» γεννήθηκε η επιθυμία μας που έγινε ιδέα. Αν μας αξίωνε κάποτε η Παναγία μας, να κάνουμε κάτι σταθερό. Ένα προσκυνητάρι για να μπορούμε να προσκυνούμε με αξιοπρέπεια και ηρεμία την Κυρία μας, στο πέρασμά Της από το χωριό μας. Αυτή η επιθυμία και η ιδέα, πέρασε από πολλά κύματα και πολλές συζητήσεις και πολλούς πειρασμούς. Και να που η Χάρη Της μας ευλογεί.
Μετά βρέθηκε το έργο τέχνης του συγχωριανού μας Σταύρου Βιδάλη, δώρισε τον χώρο ο συγχωριανός μας Παντελής Σιγάλας, έκανε τα σχέδια ο αρχιτέκτονας-ιερέας π. Νικόλαος Σιγάλας κι έτσι βρεθήκαμε μπροστά σε μια καινούργια εικόνα. Κι αυτή η εικόνα δεν δείχνει ένα απλό προσκυνητάρι, που στέκει απλά στην άκρη ενός δρόμου για να υπενθυμίζει ένα γεγονός.
Για ένα απλό προσκυνητάρι δεν χρειάζονται κοντά 100τ.μ., δεν γίνεται διαπλάτυνση του αμαξωτού κεντρικού δρόμου του νησιού, δεν γίνεται πλακόστρωση και μαρμαρόστρωση που παραπέμπει σε μνημείο, δεν προβλέπεται φωτισμός, καμπαναριό και καμπάνα. Επομένως εκ των πραγμάτων, δεν πρόκειται πλέον για ένα απλό προσκυνητάρι.
Όσοι μετέχουμε στο Ιερό κατέβασμα της Θεοτόκου από το Μοναστήρι στο Ναό Της, έχουμε την αίσθηση ότι δεν κάνουμε μία απλή απογευματινή βόλτα. Συνοδεύουμε την Άνασσα, την Κυρία των Αγγέλων, την Μεγαλόχαρη, την Σωτηρία μας. Εκείνη είναι το Πρόσωπο της ημέρας κι εμείς οι συνοδοί Της. Την έχουμε ανάμεσά μας και Της μιλάμε σ' όλη τη διαδρομή με την Παράκληση, με τον Ακάθιστο Ύμνο, με άλλα τροπάρια αφιερωμένα σ' Αυτήν, με τις άπειρες προσευχές που μυστικά Της απευθύνουν οι χιλιάδες πιστοί.
Και η Παναγία, η Αρχόντισσα, η Παντοβασίλισσα, για το χατίρι μας, κάθεται για λίγη ώρα στο χωριό μας. Για να την κεράσουμε την προσευχή μας, να Της πούμε για τους καημούς και τα προβλήματά μας, να Την παρακαλέσουμε για τις αρρώστιες και τις αδυναμίες μας, να Της ζητήσουμε να μεσιτεύει στον Παντοκράτορα Κύριο και Θεό Της, για όσους έφυγαν για πάντα από ανάμεσά μας.
Καθισμένη λοιπόν σ' αυτό το σύνθετο έργο τέχνης που το προσφέρουν από καρδιάς όλοι οι Μουνταδιανοί, θα ευλογεί το Αιγαίο Πέλαγος που αγναντεύει από αυτή τη θέση, τις θάλασσες και τους ταξιδευτές. Κι αφού καθίσει όσο χρειαστεί, με μεγαλοπρέπεια και απλότητα, θα συνεχίζει το δρόμο Της για τη μόνιμη Καθέδρα Της, στο Ναό Της.
Οι Μουνταδιανοί τη Βασίλισσα, την Υπερτέρα των Ουρανών, Τη θέλουμε και λίγο συγχωριανή μας και της προσφέρουμε το καλύτερο Κάθισμα του χωριού και της καρδιάς μας για να Την τιμήσουμε και να πάρουμε την δόξα και την τιμή ως πραγματικό δώρο από Εκείνην. Και όπως πάντα η παρουσία Της ήταν και θα είναι διακριτική και ταπεινή. Φεύγοντας θα αφήνει τα πράγματα φαινομενικά όπως και πριν έρθει κοντά μας.
Η περιοχή θα συνεχίσει να λέγεται πάλι Δεράφια ή Κόκκινες Εκκλησιές. Αλλά στον περαστικό πρέπει να λέει και να θυμίζει ότι εδώ είναι ο Ιερός Τόπος της καρδιάς μας, όπου κάθισε φέτος, θα καθίσει του χρόνου αλλά και κάθε χρόνο, για να μας δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνούμε από κοντά μαζί Της.
«Σύνδεσμος των απανταχού εκ Μουντάδου Τήνου καταγομένων»
Σχόλια:
0 σχόλια:
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.