της Θάλειας Τσιχλάκη
Το πρωί, καθώς στρίμωχνα το σημειωματάριο στην τσέπη του σακακιού μου, θρυμματίστηκε ένα ξεχασμένο λεμονόφυλλο. Το άρωμά του ανακάλεσε όλη τη διαδρομή εκείνης της ημέρας στην άγνωστη Τήνο των γεύσεων.
Ζεστό παστέλι στα λεμονόφυλλα.
Φωτό: Έβελυν Φώσκολου
Θυμήθηκα πως, βγαίνοντας από το σπίτι του Μάκη Παλαμάρη, κοντοστάθηκα στις χτιστές κρήνες του χωριού Κέχρος για να ξεπλύνω από το δροσερό ακόμα φύλλο λεμονιάς τα ίχνη που άφησε το ζεστό παστέλι, που μας έφτιαξαν εκείνη την ώρα οι αδελφές κι η νύφη του οικοδεσπότη. Φιλοξενηθήκαμε για λίγο στο σπίτι τους κι είδαμε πως φτιάχνουν γλυκά τσιμπητά τυροπιτάκια και τα γεμιστά με καρύδι, παξιμάδι και μπαχαρικά «ψαράκια», με την άχνη.
Είχαμε πάρει τους δρόμους από πρωί. Προηγήθηκε επίσκεψη στο εργαστήριο παραδοσιακών αλλαντικών του Γιάννη Κρητικού (Βίντσι - Χώρα Τήνου, τηλ. 22830 29280), όπου είδαμε τα διάφορα στάδια προετοιμασίας της ντόπιας λούζας: Πώς κόβουν το κόντρα φιλέτο του χοίρου, πώς αφήνουν το καθαρό κρέας να «ψηθεί» για λίγες μέρες στο αλάτι, πώς το εμβαπτίζουν, στη συνέχεια, σε κόκκινο κρασί και το αφήνουν να στεγνώσει, τυλιγμένο στα μπαχαρικά του (πιπέρι, μπαχάρι, μαραθόσπορο, γαρύφαλλο και θρούμπι) και τέλος πώς το κρεμάνε, για 20-25 μέρες, για να ωριμάσει, τυλιγμένο σε έντερο. Μαζί με τη λούζα δοκιμάσαμε και τα παραδοσιακά λουκάνικα, το σκορδάτο και το τηνιακό (κρασάτο).
Σχόλια:
0 σχόλια:
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.