Με διπλό σέρτικο καφέ στην τσάσκα και τσιγάρο θεριακλίδικο, κάθισα στην μπίντα της πρύμης να ξεθολώσει το μυαλό μου, σκέφτηκα πως έτσι θα διαλύσουν η έγνοιες και η αλληλοσυγκρουόμενες σκέψεις, εδώ στο πελαγίσιο αέρα που με μια ματιά και μόνο μπορείς να κάνεις το δικό σου ταξίδι τα δικά σου όνειρα, σκέψης που σε φοβίζουν, λαχτάρα για να συναντήσεις αγαπημένα πρόσωπα (λες και υπάρχουν πολλά και έχεις χάση τον αριθμό ... Άντε να σε θυμούνται οι γονείς σου και τίποτα αδέλφια κανίς παραπάνω..)
Γιατί μου φαίνονται όλα μπερδεμένα?? Τι συμβαίνει στο πεδίο της φαντασίας μου??? Διερωτήθηκα…. Αντί να θαλασσοδέρνομαι σε τούτο το τραμπάκουλο, θα ήθελα να ήμουν στην Τήνο σε ένα μπαλκόνι να παρακολουθώ τα ποστάλια να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι…
Δεν με ένοιαζε καθόλου ακόμα κι αν ανέβαινα στην κορυφή ενός βουνού, σαν τον παλιό συνάδελφό, τον Προφήτη Ηλία…. Ο Προφήτης των ψηλοκορφών, σύμφωνα με την παράδοση, πριν αγιάσει, ήταν ναυτικός.. Κάποτε κινδύνευσε να πνιγεί και έτσι αποφάσισε να παρατήσει τα καϊκια, φεύγοντας πήρε ένα κουπί μαζί του. Στο πέρασμά του, όποιον συναντούσε τον ρωτούσε..Τι είναι αυτό το ξύλο… Αν αναγνώριζαν το κουπί, προχωρούσε στα μεσόγεια.. Όταν έφτασε ψηλά στο βουνό, συνάντησε ανθρώπους που δεν γνώριζαν σε τι χρειάζεται το κουπί… Τότε αποφάσισε να σταματήσει… Για να είναι ακόμα πιο σίγουρος, εγκαταστάθηκε στην πιο ψηλή κορυφή του βουνού, ώστε να μην ακούει πια λέξη που να θυμίζει θάλασσα….
Άντε πάμε πάλη για να διαβάσω τη βάρδια έχω, μπήκα στο καπνιστήριο.. Οι αξιωματικοί έπαιζαν τάβλι και κάποιοι πρέφα..Καημοί και σιωπές, ψιλοκουβέντα, ίδιες ιστορίες, όλα μοιράζονταν με ποτό και τσιγάρο… Στο άκουσμα τις μηχανής συνήθιζαν τα αυτιά σου ξεχώριζες ακόμα και το ρυθμικό γουργούρισμα της γεννήτριας στο μηχανοστάσιο λες και σιγοντάριζε το τραγούδι της ζωής, φωτίζοντας το σκοτάδι της μοναξιάς των ψυχών..
Ο μηχανοδηγός ο Μιχάλης πρώην επαγγελματίας μπαρμπέρης, κουβαλούσε πάντα τα εργαλεία μαζί του.. Για να μην ξεχνά την πρώτη του τέχνη.. Ο Πορτογέζος ναύτης, μοναχικός και ευαίσθητος, τραγουδούσε με νοσταλγία το σκοπό του Mar Azul.. .. Και εγώ ο προβληματισμένος φαμελίτης της παρέας, ακουμπισμένος στην κουπαστή, χειρονομούσα και τα εβαζα με την θάλασσα, γιατί δεν απαντούσε στα ερωτήματά μου… Όντος ξημέρωσε μια καλύτερη μέρα……
Δημήτριος Ε. Ψαραδέλης ο Τήνιος…
Σχόλια:
0 σχόλια:
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.