Είναι δεν είναι καλά- καλά εννιά η ώρα, και όλα βράζουν από τον ήλιο….. Τέτοιο καλοκαίρι είχαμε να δούμε χρόνια πολλά χωρίς τα μελτέμια.. Περπατώντας στην γωνία απέναντι από του Λεκού την καφετερία κοιτώντας τα ιστία από τα κότερα και επηρεασμένος από τις τόσες παλαιές φωτογραφίες που έχω δη μέχρι σήμερα το μυαλό μου ταξίδεψε σε χρόνια νοσταλγικά με πολλές περισσότερες αξίες από την τωρινή μας ζωή που διανύουμε.. Σαν ένα νοσταλγικό όνειρο πέρασαν από τα μάτια μου κάτι παλιά παπόρια και πλήθος μπενζίνες με παλιά ντόπια σκαριά .. Μπρατσέρες, καραβόσκαρα, περαμάτες..
Έβλεπες ανάμεσα και κανένα ανατολίτικο, σκαρί, σακολεβίσο που ίσως να ζουν ακόμα παραμορφωμένα και σακατεμένα έτσι όπως τα έφτιαχναν με χαμηλό άλμπουρο και δίχως μπαστούνι… Αυτά όλα τα παλιά σκαριά που είχαν πάντα επάνω τους στην μάσκα και στην πρύμνη Αγιωτικά ονόματα όπως ( Παναγία, Φανερωμένη, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος, Μυρτιδιώτισσα, Άγιοι Απόστολοι, Αρχάγγελος Μιχαήλ, και τέτοια..) Σκαριά που είχαν λίγα πανιά κανένα λατίνι, καμιά μπούμα δίχως ράντα, κανένα στάντζο, κανένα φλόκο στο κουτσουρεμένο μπαστούνι, ανάριες σκαλιέρες και παταράτσα.. Μα και στα μεγαλύτερα τα άλμπουρα σε πολλά δίχως κόφες δίχως τσιμπούκια, ξεγυμνωμένα παραπονεμένα…
Ο ατμός και πιο πολύ το πετρέλαιο και η μπενζίνα, τα πεθάνανε τα κακόμοιρα τα πανιά, τα μαραζώσανε… Τώρα πλέον αντίς για ονόματα τα περισσότερα έχουν γραμμένα νούμερα επάνω στη μάσκα τους, και στην μπάντα.. Πού είναι τα έμορφα γράμματα που στολίζανε άλλη φορά τα καράβια..Πού είναι τα έμορφα σκαλίσματα στον τάκο, που παρασταίνανε γλάστρες με λουλούδια, πουλιά, θερία, δελφίνια, ψάρια, ακόμα και Άγιους, σκαλισμένα με τη σγόρπια από μερακλήδες ταλιαδόρους… Πού είναι κείνες οι γοργόνες που στεκότανε σαν ζωντανές στην μύτη της πλώρης, στον ταλιαμά σαν να σκύβανε από το μπαλκόνι πάνω από τη θάλασσα, και τις ράντιζε ο αφρός που έκανε το ποδόσταμο, σκίζοντας τα νερά..
Πού είναι εκείνα τα έμορφα χρώματα που ήτανε βαμμένες οι κουπαστές, τα ζωνάρια, τα όκια σε σχέδιο ψαριού, τα σκαλίσματα με τα πλουμίδια, οι γοργόνες με τα στυλωμένα μάτια, με τα μαύρα ξέμπλεκα μαλλιά, με τα γυμνά στήθια, τα πλουμίδια του τιμονιού ακόμα και οι κουβέρτες, οι κάμαρες, το κιόρμπαστούνι ,ο θαλασσομάχος, που είχε ένα σχέδιο σαν δοξάρι πλουμισμένο, και έλεγες πως είναι κανένα φίδι, σαν βουτούνε στον αφρό με το σκαμπανέβασμα του καραβιού… Πού πάνε όλα αυτά τα μεράκια που είχαν οι θαλασσινοί μας, να στολίζουνε σαν νύφη το καράβι τους… Όλα τα έφαγε η βρομώ εξέλιξη η βιαστική παραζάλη του νιτερέσου, που δεν αφήνει τον θαλασσινό να συλλογιστεί τέτοια παιδιακίσια παιχνίδια.. Πρακτικά πράγματα!!!! Παράς να βγαίνει ! Τα άλλα είναι χασομέρια… Η κάψα ολοένα δυναμώνει όσο ανεβαίνει ο ήλιος, πώς ώμος να σταματήσει το ταξίδι του μυαλού πόσα ακόμα μπορώ να σας θυμίσω ??? πολλά πάρα πολλά…
Δημήτριος Ε Ψαραδέλης ο Τήνιος
Σχόλια:
0 σχόλια:
Τα σχόλια θα αναρτώνται εφόσον υπάρχει Όνομα και Επίθετο σχολιαστή, σε διαφορετική περίπτωση (ψευδώνυμο ή ανώνυμα) θα διαγράφονται αυτόματα από το σύστημα.