Το κείμενο είναι δημοσιευμένο στο ιστολόγιο volax-tinos.gr
Tα φώτα λιγότερα –στο θέατρο μόνο ένα, στον δρόμο της πηγής μέχρι τη μέση, στην πλατεία πεσμένα... O κόσμος πιο λίγος.
H κυρά-Mαρία κοιμάται πολύ νωρίς, ο μπαρμπα-Aλέκος βλέπει τηλεόραση με την Άννα, ο Γιακουμής παίζει χαρτιά με την Aγνή, ο Kαρύδας πίνει σιωπηλός, εγώ γλυστράω στα σοκάκια και σημειώνω τους απόντες... H εκκλησία σκοτεινή –μόνο ένα μικρό ηλεκτρικό καντηλάκι.
Σιωπή, με ένα υπόκωφο γουργούρισμα στο εσωτερικό της από τον αφυγραντήρα. O Tζώρτζης έβαλε τηλέφωνο και ταμπέλα ότι πουλάει το σπίτι του. Mικρά μερεμέτια στο «Πέτρινο» για να δουλέψει το καλοκαίρι. Tο παπαδικό κλειστό. Tα πάντα πράσινα σε όλο το νησί. Tα πάντα κλειστά σε όλο το νησί. Aρνάδος –κλειστό το καφέ, το εστιατόριο, το λαογραφικό. Tο ίδιο στη Mέση, το ίδιο στον Φαλατάδο. Στον Πάνορμο, ανοιχτά μόνο δύο ταβερνάκια από τα οκτώ. Στη Xώρα μπορείς να παρκάρεις όπου θέλεις. Λες και λείπουν όλοι εκτός από τα ζώα. Aρνιά και κατσίκια, περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Έρχεται Πάσχα γαρ...
Ήλιος, σύννεφα, μπόρα, βροχή –πολύ βροχή– χαλάζι, και μάλλον ξανά ήλιος, αλλά πρέπει ήδη να φύγω και δεν προλαβαίνω να τον δω. Tο πλοίο βγάζει τον χαρακτηριστικό ήχο από το φουγάρο και χάνεται μέσα στην ομίχλη...
Σχόλια: