Το ακόλουθο κείμενο είναι ένα σχόλιο από την ιστοσελίδα www.tiniakos.biz που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2013.
Τελικά αυτοί που έβγαλαν το “βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας” δικαιώνονται.
Στο ερώτημα, Για πόσο ακόμα βρε παιδιά? Απάντηση δεν έχω ακόμη.
Οταν ακόμα και σ’ αυτό το ευλογημένο νησί όπως το αποκαλούν όλοι, υπάρχουν κάποιοι που αντί να γίνουν το παράδειγμα της διαφοράς, από όλους εκείνους που θέλουν αυτό το τόπο διχασμένο,
(γιατί έτσι τρίβουν τα χέρια τους, γιατί μόνο έτσι αυτοί κερδίζουν)
τους ανοίγουν τους δρόμους.
Και όχι μόνο.
Τους καθοδηγούν κιόλας, δείχνοντας τους το τρόπο να μας διαλύσουν και να μας αφανήσουν.
Και είναι ένας ο τρόπος.
Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ.
Γιατί έχουμε θάλασσα, που δεν έχουν
Γιατί έχουμε ουρανό , που δεν έχουν
Γιατί έχουμε οικογένεια, που δεν έχουν
Γιατί έχουμε θρησκεία, αγάπη, ψυχή, αλληεγγύη που δεν έχουν
Αραγε το θυμόμαστε ή το ξεχάσαμε κι εμείς οι ίδιοι?
Πως γίνεται να βλέπουμε μιά ομάδα ανθρώπων να μπαίνουν μέσα στα συντρίμμια που άφησε ένας σεισμός, ή ένας ανεμοστρόβιλος, ή μια πλημμύρα για να σώσουν ζωές άγνωστων συνανθρώπων τους,
κάποιοι να πηγαίνουν από πάνω τους και να τους ρωτάνε, “τι κόμμα είσαι?”
Τέτοια νοημοσύνη? Τέτοια ντροπή?
Πόσο μικρόψυχοι γίναμε εξ’ αιτίας του χρήματος, της δόξας, του τίτλου?
Ποιό άλλο δικαίωμα να δώσουμε σ’ όλους αυτούς που μας ρήμαξαν?
Μήπως ήρθε η ώρα, αν κάποιοι δε μπορούμε να κάνουμε κάτι για το καλό όλων μας, να κάτσουμε στην άκρη?
Μήπως να αφήσουμε κάποιους που θέλουν και μπορούν να παλέψουν,
χωρίς να θέλουν να γεμίσουν τις τσέπες τους, χωρίς να τους νοιάζει αν αντί σε καρέκλα, κάτσουν στο πεζούλι να κάνουν το όραμα τους πράξη, που θα πετάξουν τα κοστούμια, τις γραβάτες και τις κάμερες και θα μπουν στη λάσπη να βοηθήσουν τον εργάτη να χτίσει το οικοδόμημα.
Μήπως να βάζαμε στόχο, να απαλλαγούμε επιτέλους από το κομματικό τίτλο που έχει φορτωθεί ο καθένας μας και να γίνουμε όλοι ένα?
Για σκεφτείτε, να ξεκίναγε απο το ευλογημένο νησί μας μια αλυσίδα ανθρώπων, πιασμένοι χέρι-χέρι, κρατώντας μια μόνο ταμπέλα, που να γράφει Ε Λ Λ Η Ν Ε Σ και να απλωθούμε σ’ όλη την Ελλάδα, να δούμε τελικά πόσοι είμαστε αυτοί που αγαπάμε πραγματικά τη χώρα μας.
Μα πάνω από όλα να φωνάξουμε σε όλους οτι αυτή είναι Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΜΙΑ ΑΛΥΣΙΔΑ ΑΠΟ ΕΝΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ που η αρχή της ξεκινάει απο ενα ευλογημένο νησί που λέγεται ΤΗΝΟΣ.
Αφήστε το πρώτο χέρι της αλυσίδας να είναι του Παναγιώτη. Δεν τον ενδιαφέρει να τον λέτε ” κύριε Δήμαρχε ” ή δεν ξέρω πως αλλιώς. Ακούει στο Παναγιώτης όπως ακούει και η Μαρία που ακολουθεί, και ο Βαγγελάκης και το μωρό που είναι στο καροτσάκι και το συνοδεύει η μάνα του η Χρυσούλα και δίπλα της είναι ο παππούς Μάρκος και δίπλα του……τελικά είμαστε πολλοί.
Μιά Τηνιακιά
που της λείπει το Νησί της
Σχόλια: